Znowu wpis z dwóch tygodni. Oby to się nie stało tradycją. Postaram się wrócić do cotygodniowych aktualizacji, ale ostatnio w niedzielę sama żona mówiła że nie wie co się działo i o czym pisać…

Nareszcie wiosna. Temperatury dodatnie w ciągu dnia i nocy, opady deszczu zamiast śniegu. Przyjemnie i miło. Tylko “przebiśniegi” wyszły, a baby zamiast pomagać to się obydwie lenią. I z tatą zamiast robić i taczkować ziemię do basenu to musieliśmy się wziąć za grabie i odkurzacze i robić porządki.

Budowy oprócz niewielkich naszych działań stoją obydwie. Jedna czeka ciągle na dachówki, a później robotników, a druga na wyceny działań przez kilka ekip i jakieś decyzje kredytowe…

Gosia rośnie wszerz, w coraz mniej ubrań się mieści. Leży tylko w łóżku i podsłuchuje córkę (prawie na pewno).

Wielkanoc się zbliża, ale chyba spędzimy ją tylko we czwórkę. Koronawirus “atakuje” znowu pozamykali pełno branż. A we czwórkę, bo Miłosze chore, się testują lae nie wiadomo co z tego wyniknie.

2 tygodnie temu zakończyłem obawą o wynajem mieszkania… niestety okazało się, że obawa była uzasadniona i możemy zamieścić listę szkód: telefon od administratora i skargi od sąsiadów, uszkodzona sofa w salonie, popsuty stolik kawowy, wygięta lampka nocna, odbarwienie podłogi, niewielkie uszkodzenia ścian… No ciężko, Gosia policzyła babkę na 1500 złotych zwrotu + zatrzymane 300 złotych kaucji. Może wystarczy na naprawę wszystkiego. A musimy jeszcze pojeździć po sąsiadach i poprzepraszać. Ale babkę zbanowaliśmy.

W poprzednią środę były urodziny teścia. Niestety nie mogliśmy się zjawić na wizytę, bo babcia trochę zaniemogła i z gorączką leżała w łóżku. Żeby nie kusić losu zrezygnowaliśmy z odwiedzin.

Zaraz następnego dnia urodziny Gosi. Nie wyprawialiśmy żadnej imprezy, ale Gosia pojechała dzień spędzić u Martyny. Nie tylko ze względu na świętowanie, ale też wspieranie – ich Oskar z Karolem pojechali do Warszawy na zabieg poprawy kości w czaszce. Trudny i Martyna mocno się martwi, towarzystwo Gosi powinno pomóc i odciągnąć trochę myśli.

Zaraz następnego dnia urodziny Oli. Zjawili się razem z Miłoszem i Leonem na weekend, a na wieczór wpadli Kuba z Patrycją na szybkie granie w Carcassonne.

W tym tygodniu z rzeczy ważniejszych, w poniedziałek Gosia miałą kolejną wizytę u ginekologa. Wszystko w porządku, dalej wychodzi dziewczynka. Krwiak mniejszy i samopoczucie dobre. A na piątek mama w Warszawie miała operację naprawy stopy i od soboty już dwie baby w domu niezbyt sprawne. Jedna już się prawie ledwo toczy, druga ledwo kuleje.

I mniej usytuowane czasowo, w końcu założyliśmy (znaczy doradca, nie my) wszystkie dokumenty do banków w sprawie kredytów. Mamy nadzieję, że chociaż jedną decyzję pozytywną dostaniemy, bo inaczej mocno nam to utrudni budowę. Gosia z mamą i Elą któregoś dnia pojechały na cmentarz uporządkować trochę grób ze zwiędniętych wiązanek i część sztucznych przechować poza słońcem na wymianę. Nie ma sensu, żeby wszystkie leżały jednocześnie.

Na podwórku znów armageddon się robi. Śnieg ledwo topnieje i albo znowu pada, albo dosypuje nowego. Ziemia mokra, a tu nam wjechali wiertacze i koparka i wiercą w głąd ziemi odwierty do pompy ciepła. I straszne błocko i bagienko. Karmelowi tylko w to graj – jednego dnia zniknął na zabawę z wiertaczami i upieprzył się tak, że pierwszą rzeczą po powrocie do domu była kąpiel. Następnego dnia wychodził już tylko na smyczy.

Wpis z dwóch tygodni, bo się narobiło…

Zacznę tylko od tego, że z dzieckiem wszystko ok. Na 70% dziewczynka. Cieszymy się, ale trochę to śmiech przez łzy niestety. Niestety, w poniedziałek rano mama Gosi trafiła do szpitala z rozległym wylewem. I chociaż wszyscy się modliliśmy i mieliśmy nadzieję, że wszystko będzie dobrze to w sobotę rano 20 stycznia zmarła…

Jako, że Gosia dalej leżała w szpitalu, to we wtorek pojechałem ją odwiedzić z wiadomościami o mamie. Mimo wirusa wpuścili mnie na oddział, ale lekarka zabroniła przekazywania złych wieści. Niewiele to dało, bo dosłownie godzinę po mojej wizycie Gosia już wiedziała z złym stanie mamy od kogoś z rodziny… No nie powstrzymasz.

Lekarze się odgrażali, że poleży do piątku, ale już w środę okazało się, że krwawienie ustało i jest na tyle dobrze, żeby Gosia wróciła do domu i leżała dalej tutaj. Chyba jej lepiej jednak w łóżku z psem, śniadaniami do łóżka (znaczy w szpitalu też miała, ale nie takie dobre) i kisielkami teściowej.

W czwartek do Polski wrócił Robert, pomóc tacie i braciom jakoś się trzymać podczas tego trudnego czasu.

Tamten weekend nam niestety minął smutnie. Na szczęście melisa pomogła Gosi jakoś przetrwać smutne wiadomości o mamie i na badaniach sobotnich lekarz nie znalazł nic niepokojącego. W niedzielę poszliśmy tylko do babci Gosi z okazji jej urodzin. Smutnych… Teraz sporo rzeczy będzie smutne.

We wtorek – 23 stycznia odbył się pogrzeb. Wziąłem cały dzień wolny. Z daleka przyjechali Miłosz z Olą i Filip z Magdą. Z trochę bliżej Martyna. Ale kościół był pełen, cała rodzina, wszyscy znajomi bliżsi i dalsi przyjechali się pożegnać.

W czwartek urodziny Roberta. Znowu posiedzieliśmy razem, znów dość smutno. Ale jakoś żyć dalej będzie trzeba i wspierać tatę z bacią i Damianem.

Cały poprzedni tydzień, a już szczególnie w ten weekend czuć było wiosnę. Temperatury na plusie nawet w ciągu nocy, słoneczko świeci, śnieg się topi, ptaszki śpiewają, żurawie się drą. Roboty też zaczyna być dużo, tylko Gosia sobie leży. Pewnie też by porobiła, ale jej nie wypuszczamy z łóżka.

W piątek wieczorem do mieszkania zjawili się goście. Ta sama dziewczyna która wynajęła mieszkanie na Sylwestra… Mocno zestresowani czekamy na koniec ich aktualnego pobytu – miał się skończyć dzisiaj, ale przedłużyli do jutra. Oby tylko bez kolejnych szkód.

Zostawiłaś nas Mamo, tak bez słowa, tak niespodziewanie… a przecież tyle jeszcze mieliśmy razem przejść, o tak wiele zapytać…

Zima dalej nas męczy, ale tylko pod względem palenia w kominku, braku drewna, czy konieczności odśnieżania. Ale i tak mamy dobrze, bo taka Ela treserka Karmelowa wyłożyła się na lodzie i uszkodziła kolano. I przez to mamy przerwę w trenowaniu. Tylko pod nadzorem co prawda, bo ćwiczenia domowo/podwórkowe dalej grzecznie uskuteczniamy.

Gosia cały poprzedni weekend przeleżała w łóżku bo zauważyła niewielkie plamienia. Nie panikowaliśmy, bo w poniedziałek mieliśmy umówioną wizytę, a lekarz powiedział, że wszystko jest w porządku. Niestety, w czwartek podczas seansu filmowego zauważyliśmy już mocniejsze krwawienie, więc szybko zapakowaliśmy się do samochodu i pojechaliśmy na izbę przyjęć. I została się Gosia w szpitalu i dalej w nim siedzi. Mamy nadzieję, że może jutro ją wypuszczą. Na szczęście i z Gosią i z dzieckiem wszystko jest ok.

No i ten pobyt w szpitalu popsuł nam trochę plany weekendowe. W sobotę mieliśmy mieć chrzest Oskara, gdzie Gosia miała być chrzestną. No i niestety, nie wypaliło. Ja sam pojechałem tylko do Martyny i Karola, żeby się z nimi pocieszyć. A w niedzielę Walentynki też trochę samotne. Ja w domu z psem, a Gosia sama w szpitalu…

Rodzice w sobotę pojechali sobie na kulig ze znajomymi. Nietypowy, bo za traktorem więc podchodzili do tego niepewnie. Okazało się jednak, że wybawili się przednio i traktor też zapewnił dobre ciągnięcie.