Od wczoraj na starych śmieciach – czyli wróciliśmy do Marka i Karoliny. Na szczęście tylko na 10 dni, szefostwo urlopuje się w Egipcie, a my jak to wspominałem tydzień temu przemieszkujemy i wyjadamy im całą sałatę z lodówki. W ciągu tygodnia jak ostatnio nie działo się nic ciekawego. Od rana do popołudnia w pracy, wieczorem pobyć z żoną i spać. W piątki dłużej w “pracy” na tradycyjnych podsumowaniach tygodnia w pubie. Gosia w czwartek pilnowała Oskara, zarobiła pierwsze pieniądze które od razu wydała na zakupach w sobotę wyciągając mnie mnie do Ealing i siedząc chyba ze 2 godziny w Primarku… W sobotę przy okazji zajechaliśmy też do agencji nieruchomości, telefonicznie nie udało mi się doprosić o kopię umowy lokatorskiej mimo 3 czy 4 telefonów. Podczas wizyty osobistej udało nam się to załatwić w ciągu 5 minut.

Pozostałe szaleństwa zakupowe powoli mijają, wygląda na to że mamy już większość potrzebnych rzeczy – ostatnio musieliśmy tylko kupić jakieś drobiazgi do kuchni w stylu solniczek, pieprzniczek, jakiegoś garnka i tym podobnych.

Przyszły tydzień zapowiada się bardzo spokojnie, nie wiem jak plany Gosi, ale ja mam zamiar zacząć ostro przygotowywać się do zdania certyfikatu Magento jeszcze przed końcem roku co pozwoli mi na uzyskanie mocnej karty przetargowej podczas starania się o podwyżkę. A przyda się ona bardzo, szczególnie że na razie Gosia pracy niestety nie znalazła…

Minął pierwszy miesiąc pobytu na obczyźnie, Gosia już planuje powrót… znaczy podczas ostatniego spaceru do sklepu wymknęło jej się, że nie wie jak my się ze wszystkimi rzeczami zabierzemy z powrotem do Polski. Inaczej mówiąc myśli o powrocie po pierwszym miesiącu ;). Zeszły tydzień minął mi już mniej więcej standardowo. Rano do pracy, w pracy robota, lunch i po południu do żony. Gosia też standardowo, wstaje o 10 i leni się cały dzień (chociaż mówi, że się uczy, szuka pracy i w ogóle zajęta jest). Miała swój ogromny sukces w posługiwaniu się językiem angielskim – sama zadzwoniła i umówiła się na spotkanie w sprawie otrzymania NINu. Z samą pracą pewnie nie byłoby problemu, bo gdziekolwiek się nie ruszę tam widzę wywieszone w sklepach, restauracjach i gdziekolwiek ogłoszenia o poszukiwaniu pracowników, ale niestety przez angielski wszystko jest bardzo utrudnione.

W piątek zwyczajowe spotkanie w pubie, tym razem udało nam się namówić Gosię i przyjechała napić się czegoś i pograć w bilarda. Nie wiem czy przyjedzie więcej, bo powrót był dość “trudny”, jeśli mogę posłużyć się takim eufemizmem. Okazało się, że jagerbombs (jakaś mieszkanka piwa, wódki i red bulla) i gin z tonikiem to było zbyt dużo. Albo po prostu wszystkiego było zbyt dużo ;).

Wydatki nie ustają, zakupiliśmy stolik pod tv/monitor, nową kamerę, żeby w większym komforcie móc porozumiewać się Skype’owo i zewnętrzny dysk twardy – to już wyłącznie moja fanaberia bo chciałem w końcu zmienić system z Windowsa na Linuxa, a nie miałem gdzie podziać kopii zapasowej.

Weekend minął bardzo spokojnie, prawie całą sobotę padał deszcz więc nie ruszyliśmy się nigdzie (oprócz krótkiego odwiedzenia sklepu) i leniliśmy się cały dzień. W niedzielę odwiedziliśmy Ealing (Poundland i przebieżka Gosi po sklepach z ubraniami) i Kingston (sklepy meblowe + trochę spożywczych).

Od przyszłego tygodnia prawdopodobnie spędzimy 10 dni w mieszkaniu Marka i Karoliny – wyjeżdżają na wakacje i chcą, żebyśmy przez ten czas mieszkali u nich, pilnowali domu i zajmowali się zwierzyńcem (dwoma kotami i kilkoma(?) rybkami).

Na swoim!!!! W środę (24.09) pieniądze pojawiły się na koncie agencji i jeszcze tego samego dnia odebraliśmy klucze i przy wydatnej pomocy Marka sprowadziliśmy wszystkie nasze rzeczy. Dla potomności, mieszkanie pod adresem 10 Petersham Close, TW10 7DZ, Richmond. Byłoby idealne, gdyby własciciele udostępnili nam sypialnię – niestety na tę chwilę jest zamknięta, z mikrofalówka i czajnikiem który miał zostać, a okazało się, że musimy kupić…

Wszelkie inne sprawy zostały przytłumione przeprowadzką, ale Gosia bez problemów trafiła do konsulatu, gdzie mimo umówienia na konkretną godzinę przesiedziała w kolejce półtorej godziny, zapłaceniu horrendalnych 86 funtów i konieczności oczekiwania miesiąc – załatwiła wszystkie formalności związane z otrzymaniem paszportu z nowym nazwiskiem.

Ja we wtorek załatwiłem wszystko związane z otrzymaniem NINu – postraszyli listami i wymaganiami (m.in. oryginał świadectwa urodzenia, dowód adresu itd.), a wystarczył im zwykły dowód.

Od środy natomiast trwa intensywne wydawanie pięniędzy i zaopatrywanie się we wszelkiego rodzaju sprzętu i drobiazgi potrzebne w każdym domu. Zakupy spożywcze i większe rzeczy zamawiane przez internet, natomiast weekend minął nam na dwóch wyprawach do ikei (i mówię o wyprawach, bo to podróż 1.5 godziny w jedną stronę) i zakupieniu talerzy, sztućców i całej masy innych rzeczy, nie wspominając o dwóch stołkach do biura.

Mamy też nadzieję, że w przszłym tygodniu zostanie do nas nadana paczka z pomocą dla emigrantów i dotrą nie tylko rzeczy które zostawiliśmy, ale też niektóre produkty do których przyzwyczailiśmy się w Polsce (sery! majonez! i krokodylki!)

Jak na nasze pierwsze mieszkanko tutaj w Londynasie to i tak jest suuper :-) (pewnie do pierwszych rachunków hehe). Fajne takie i przytulne to nasze pierwsze małżeńskie mieszkanko :-) Mamy też ogródek, o którym Kamil zapomniał wspomnieć :-P chyba musimy rozejrzeć się za grilem na jakiś wyprzedażach :-) Najważniejsze, że w końcu na swoim!

A o ten pokój za jakieś pół roku podpytamy, niech no tylko zobaczą, że fajne z nas lokatory :-)

Jest mieszkanie! Znaczy jest to może za dużo powiedziane, bo żeby się wprowadzić musimy zapłacić depozyt i czynsz, a że nie mogliśmy tego zrobić musimy czekać do wtorku albo środy aż miedzynarodowy przelew przyjdzie i zostanie zaksięgowany w agencji.

Mieszkanie to duże studio (czyli ichniejsza kawalerka) w spokojnej dzielnicy, 10 minut autobusem od pracy.

Tydzień minął jak zwykle – ja w pracy, a Gosia się leni. Weekend natomiast spędzony i przenocowany u innego znajomego z pracy, Daniela. U Marka i Karoliny na weekend zjawiła się rodzina Marka, więc musieliśmy znaleźć sobie inne miejsce. I tak dobrze, że udało się u znajomego, w innym przypadku musielibyśmy płacić.

W sobotę odwiedziliśmy Kingston, zeby zobaczyć o to chodzi z tymi Primarkami, okazało się, że nie spełniły oczekiwań Gosi i okazały się zwykłymi sklepami z ubraniami i w takim wypadku jak zwykle przelecieliśmy przez nie w ciągu 5 minut (nie, że nie spełniły oczekiwań, a to – że miałam zupełnie inne wyobrażenie tychże wychwalanych pod niebiosa przez koleżanki Primarki i stąd moje małe zdziwienie, że to taki najzwyklejszy sklepik, no może nie najzwyklejszy, bo ciut większy a nie jakaś wypasiona galeryja :P).

W niedzielę wybraliśmy się na zwiedzanie przyszłego sąsiedztwa. Sklepów brak, ale i tak jest zajebiście. Dosłownie parę minut spaceru i jesteśmy w naprawdę dużych parkach niedaleko Ham House i pola do gry w polo.

A po oglądaniu świata dzięki uprzejmości Daniela obejrzeliśmy jeszcze meczyk. Finał mistrzostw świata w siatkówkę wygrany przez Polaków!

W nadchodzącym tygodniu mamy nadzieję załatwić parę spraw, jak odwiedzenie konsulatu przez Gosię w celu wyrobienia paszportu z nowym nazwiskiem (pierwsza dłuższa samotna wyprawa do centrum…  stresuje się ta moja żona jak nie wiadomo co ( – bo jak tu się nie stresować… jak samotna wycieczka mnie czeka, i może niechcący źle odczytam odjazd i pojadę nie wiadomo gdzie… a może jakiś Arab się przyczepi i w ogóle… jak żyć ja się pytam, jak żyć...) i moją wizytą w JobcentrePlus, żeby dokończyć formalności związane z wyrobieniem sobie NINu (moja już kolejna wyprawa i chyba nie ma co sie stresować). No i przeprowadzka… oby! OBY!