Category: Dzienniki Londynskie

Za godzinke sie zebralismy. Dojazd na dworzec zabral przewidywana godzinke, niestety juz na miejscu okazalo sie, ze wszystko poopozniane z powodow jakichs problemow z liniami energetycznymi. 40 minut w plecy. Sama podroz bezproblemowa, szybki i wygodny pociag, gry planszowe i jakos te ponad cztery godziny zlecialy. W Edynburgu przywital nas ziab. I ziab razem z deszczem trwal przez cale nastepne dni. Nie przeszkodzilo nam to zdobyc wulkanu, przemierzyc Edynburg z duchami, obejrzec wszystkie zabytki – niestety przyplacilem to katarem… W piatek rano odebralismy samochod i ruszylismy szukac potwora. Z przystankami w St Andrews i Dundee (widoczki i jedzenie w tej kolejnosci). Na wieczor dotarlismy do Inverness, a godzine pozniej Loch Ness gdzie noc spedzilismy w bardzo klimatycznym hostelu z widokiem na jezioro. Potwora nie bylo, ale tez bylo zajebiscie. Kolejna runda planszowek o ktorych w zasadzie chyba nie trzeba wspominac bo bylym w ciaglym uzyciu kazdego wieczora.
W sobote za kierownice posadzilismy Kube i pojechalismy objezdzac inne atrakcje widokowe, miedzy innymi sliczny mostek znany z filmow o Harry Potterze (co prawda uznalismy, ze nasze mazurskie mosty w Stanczykach w niczym nie sa gorsze) oraz najwyzszy szczyt Wielkiej Brytanii – ale darowalismy sobie wchodzenie na niego. Kolejne kilka godzin jazdy i wieczorem bylismy w hotelu pod Edynburgiem skad skoro switem Warszawska ferajna zostala odwieziona na samolot, a my razem z Gosia oddalismy samochod i poszlismy na pociag. Cieszac sie z pieknej pogody chociaz na te ostatnie kilka minut pobytu.
Tym razem bez opoznien odjechalismy, ale zlapalismy pol godziny po drodze – ktos korzystajac z pieknej pogody probowal rzucic sie pod pociag. Ale nie trafil. Bywa.
Teraz tylko zostalo zlozenie filmu z wizyty i przesortowanie miliona zdjec zrobionych przez Gosie, ale nikt nie mowil ze bedzie latwo.

Wpis sponsoruje wtorek, bo cale dnie i wieczory spedzamy z goscmi zwiedzajac Londyn i grajac w planszowki. Teraz goscie sie zmyli sami poogladac wiec korzystajac z okazji nadrobimy zaleglosci.
We wtorek korzystajac z zakupionych kilka tygodni wczesniej tanich biletow poszlismy do kina w Richmond na Ready Player One. Ani kino, ani film jakos bardzo mnie nie zachwycily. Ekran taki, ze chyba w domu moznabylo by lepszy zrobic, a film sie nawet do ksiazki nie umywa.
Reszta tygodnia pracujaca i to rowniez dla Gosi. Sie troche balismy, ze tyle wolnego spowoduje, ze bedzie miala jakies godziny do odrobienia w maju, ale nawet udalo sie jej wypracowac zysk. Super, bo z powodu raty za mieszkanie wypsztykalismy sie z kasy calkowicie i teraz musimy jakos przezyc miesiac… Ale 70% mieszkania juz nasze!
W piatek zjaiwl sie Kuba z Patrycja. Deja vu – dziewczyna sie rozlozyla i w sobote zwiedzialismy Londyn sami. Wimbledon i muzeum tenisowe. Bardzo ciekawe zreszta. Wrocilismy na spokojnie i zaczelismy grac w planszowki, ale kiedy kolo polnocy Patrycja az plakala z bolu, niezwlekajac pojechalismy do szpitala. Wyjazd niezapomniany. Na szczescie nic powaznego, dostala zastrzyk, powiedzieli ze to jakis wirus ja meczy i chyba rzeczywiscie byl wirus, bo juz w niedziele czula sie na tyle dobrze, zeby wyjsc z nami na miasto. A mogla zostac w domu, bo przemarzlismy strasznie… Koncowka kwietnia, a na dworze osiem stopni i wietrzysko. Przeszlismy tylko London Eye, Buckingham, a pozniej wsiedlismy w autobus i pojechalismy do cieplego Harrodsa. I to byl blad. Gosia natychmiast znalazla pelno sukienek, ciekawe czy nie bedzie chciala tam wrocic. Bardzo jakos sie bronic chyba tez nie bede, bo chetnie obejrzalbym te wnetrza jeszcze raz, naprawde swietnie to wyglada. Te sukienki mnie troche przerazaja, bo zadna nie miala metki z cena… No i ludzi strasznie duzo.

Wieczorem Kuba z Patrycja poszli do Sky garden (ot ogrodek na trzydziestym ktoryms pietrze), a my zeby nie byc gorszymi poszlismy do Sharda na drinka. Kolejny blad. 2 giny z tonikiem kosztowaly nas ponad 30 funtow. 30 pietro, 30 funtow – no logiczne przeciez.
A dzisiaj, ja zdalnie popracowalem polowe dnia, goscie wlasnie wracaja ze spaceru po Londynie (bo pogoda w koncu lepsza), my juz prawie spakowani. Pewnie za jakas godzinke bedziemy sie zbierac do wyjazdu. A co dalej, to juz w przyszlotygodniowym wpisie.

Niedospanie straszne dzisiaj, ale jakos wpis trzeba dokonczyc (a w zasadzie najpierw zaczac).
W ciagu tygodnia, albo sie nic nie dzialo, albo z niedospania o niczym nie pamietamy.
Weekend nie byl tak dawno, wiec tutaj wspomnienia sa. W piatek cala podroz bez najmniejszych nawet klopotow. Wszystko o czasie, tylko rodzice sie chwile spoznili na lotnisko. Ale pogoda byla po prostu idealna, wiec nie mielismy im tego za zle. Po przyjezdzie do mieszkania natychmiast poszlismy zwiedzac. Nikt nie wie, ze my juz to wszystko ogladalismy ;). Ale i nam sie bardzo podobalo, bo wczesniejsza wizyta byla w zimie. A w piatek, nawet po wyjsciu po kolacji o dziesiatej, dalej bylo tak cieplo, ze krotkie spodenki i koszulka spokojnie wystarczaly.
W sobote rano dalej zwiedzalismy, a potem szybkie przeygotowanie i po poludniem ogladalismy jak Bezu z Magda sie zenia. Wesele bylo malutkie, 56 osob. W tym 6 Szewczykow. Czyli ponad 10% wesela! Zabawa przednia, towarzystwo swietne, mlodzi przygotowali niespodzianki w postaci dwoch mini Escape Roomow. Muzyka troche mniej, bo dj sobie sporo disco-polo upodobal (i nie mial ukochanego przez occia Organka) – ale to jakos przezylismy. Do bialego rana sie nie bawilismy, ale prawie.
W niedziele rano pozegnalismy rodzicow ktorzy odwozili Ole z Miloszem do Warszawy, a sami szykowalismy sie do samotnego spedzenia calego dnia w Szczecinie. Z planow niewiele wyszlo, bo w trakcie zostalismy zmuszeni do odwiedzenia rodzicow Magdy na mini-poprawinach. Bardzo sie jako nie bronilismy, cala rodzina fajna jest i mamy nadzieje, ze oni uwazaja nas za rownie fajnych.
Bezyk odwiozl nas do Stargardu Szczecinskiego kolo pietnastej. Posiedzielismy chwile w parku, pozniej pociagiem do Szczecina, obiad i bus na lotnisko. Niestety, droga powrotna juz nie byla usiana rozami. Samolot opozniony o godzine, co spowodowalo, ze w domu znalezlismy sie dopiero po 3 nad ranem. I wlasnie z tego powodu dzisiaj mocno zmeczeni i mimo dosc wczesnej godziny chyba dosc szybko zbierzemy sie do spania.
Przy okazji, zbliza sie szybko termin kolejnej raty za mieszkanie. Na szczescie wyglada na to, ze damy rade i wystarczy jesli przez miesiac zacisniemy troche pasa. Szkoda tylko, ze akurat zbliza sie wyjazd do Edynburga. I wyzyta Milosza z Ola…

Szefy na wakacjach. W biurze cicho i spokojnie (tylko kamery troche wkurzaja), obiadki w domu zrobione. Tu sie niestety objawia minus tego, ze Gosia jest teraz oficjalnie zatrudiona. Owszem, dostanie kasiorke nawet jak nie bedzie pracowala, ale jesli nie wypracuje minimum, to w kolejnym miesiacu bedzie musiala to odpracowac za darmo. A to niestety oznacza, ze w ciagu 8 dni ktore zostaja do konca kwietnia, musialaby przepracowac ponad 50 godzin. No sie nie uda.
Nic tam, wiadomo bylo, ze drugi kwartal bedzie slabiutki. Aby tylko do konca miesiaca uzbierac na rate…
W weekend kolejny wieczor planszowkowy, u Jasona w Kingston. Poznalismy jego dziewczyne – Chantelle. Baardzo mila Australijka. Popilismy, pojedlismy, pogralismy (Carcassone i Ticket to Ride – obie wygrane przez Michaela, albo Michaela w duecie z Ellen). A na koniec wsiedlismy w Ubera i tym razem tylko z Michaelem i Ellen wyladowalismy w Grandzie na tance. Godzinka zleciala szybko. Dzisiaj juz tylko dogorywanie, Gosie po czerwonym winie meczyla kacucha, a mnie meczylo straszne lenistwo.