Category: Dzienniki Londynskie

Niby tyle rzeczy w weekend zrobionych, a jednak wydaje się jakbyśmy lenili się całe 2 dni… bo tak, w sobotę po raz pierwszy wybraliśmy się do kina – Szybcy i Wściekli 7. Zauważyliśmy dwie sprawy: każdy przychodził z żarciem w szeleszczących torbach, a komórki były w użyciu przez cały seans. Jakiś facet nawet sprawdzał BBC News podczas trwania filmu…

W niedzielę natomiast pogadaliśmy z rodzicami, zeżarliśmy co było do jedzenia po gościach (znaczy kolejne burgery!), Gosia uruchomiła kosiarkę do włosów, bo już na mnie nie mogła patrzeć, a później wkłuła się w mój biały tyłek. Biały, bo się okazało, że te 40 minut pływania codziennie na zewnętrznym baseniem sprawia, że strasznie szybko się opalam. Na lato to ja chyba mudżyn będę jak w tym tempie to pójdzie. Ale tylko od pleców strony…

A tydzień minął szybko, bo i krótszy był. Nawet się nic wartego wspomnienia nie zdarzyło – ot tylko praca, po pracy basen i wieczór z żoną. I prawdopodobnie powtórzymy ten schemat w tygodniu kolejnym.

Jeszcze tylko warte wspomnienia, żeby na łamach dziennika zapisać efekty rozmowy z rodzicami (żeby data była kiedy po raz pierwszy ktoś o tym głośno powiedział). A może by tak zaproponować znajomym paru sprzęgnięcie się na jakiejś spokojnej wsi, coby z niej zrobić wesołą? I nawet i relacje biznesowe zadzierżgnąć z paroma informatykami i na własny rachunek zacząć żyć? Ot, taka pierdółka do pomyślenia na przyszłość.

Przyszli i wyszli. Cały tydzień minął szybko w oczekiwaniu na naszych narzeczonych, jedyne co warto wspomnieć z minionego tygodnia to moja pierwsza “oficjalna” ocena kwartalna z której wyszło, że w firmie mnie lubią i ciągle chcą.

Dzisiaj wpis znowu poniedziałkowy, tym razem z powodu zaangażowania w ugaszczanie Martyny i Karola, którzy zgodnie z planem pojawili się u nas w czwartek w nocy na całą majówkę.

Piątkowy dzień spędzili z Gosią na zakupach, po pracy spotkaliśmy się w Richmond i zaczęliśmy picie. Sobota standardowe zwiedzanie głównych punktów z mniej standardowym odwiedzeniem stadionu Chelsea – Karol, wierny kibic obowiązkowo chciał go zobaczyć. No i grill, hulanki, swawole (znaczy znowu picie) spowodowały, że w niedzielę wstaliśmy późno i mimo bardzo sprzyjającej aury pogodowej wybraliśmy się tylko na króciutki wypad do Kingston.

Na wieczór niedzielny zaplanowaliśmy pizzę obiadową i wypad do pubu. Pizza była dobra, drinki w pubie mniej, ale i tak dziewczyny je wypiły do dna. Po kilku partyjkach bilarda uznaliśmy, że należałoby wracać ze względu na wczesną pobudkę, jednak po drodze do domu Gosia zdecydowała, że jest niedopita i zarządziła poszukiwanie alkoholu w sklepach. Niestety wszystko było albo zamknięte, albo bezalkoholowe i okazało się że “no alcohol” = “big problem”. Na szczęście w domu zostało trochę bimbru i opite zostały obie nóżki, chociaż nie kość ogonowa, bo niedobry mąż nie pozwolił.

A z samego rana pobudka, aż dziw bierze, że dziewczyny normalnie jak skowronki bez śladu kaca zerwały się, przygotowały się i śniadanie i zgodnie ze wszelkimi założeniami czasowymi zdążylismy bez problemów odstawić ich na pociąg na lotnisko. I co ciekawe brak łez podczas powitania zwaliliśmy z Karolem na zmęczenie po podróży, tak brak łez podczas pożegnania jest dość dziwny. Może to dlatego, że już za 2 miesiące będziemy się znowu widzieli?

No i byli i już się zmyli i mamy nadzieję, że zadowoleni z naszego prezentu ślubnego w formie wspominianych już chyba biletów. Miło było spędzić majówkę w ich gronie, poplotkować, pośmiać i nie płakać hehe :D I miło myśleć, że niedługo znów się zobaczymy na większej imprezie, trochę bardziej stresującej :) 

Wpis wyjątkowo w poniedziałek – ale niedziela spędzona siatkówce, dojazdach i zmęczeniu spowodowała, że nie dałem rady napisać czegokolwiek.

Poprzedni tydzień minął przede wszystkim pod znakiem wyjazdu, ale w międzyczasie w firmie odwiedził nas możliwy pracownik Polak – dlatego pół środy spędziłem na rozmowach, wieczór na szybkim grillu u Marka a potem przez godzinę jadąc 2 minutową trasę… zaś w czwartek odbyło się kolejne śniadanie deweloperskie.

W piątek rano zebraliśmy się na lotnisku i bez żadnych opóźnień dotarliśmy do Polski, gdzie czekała nas podwózka zapewniona przez księdza Chmielewskiego i ciocię Tereskę. W Ostrowi obiad i po kolejnej podróży – dom. Dziwnie było po tak długim czasie iść zakrętem, żeby przywitać się z teściami.

W sobotę próby załatwiania kilku formalności zakończone częściowymi powodzeniami. Nie udało się założyć konta – kurier nie kontaktował się w żaden sposób, udało się natomiast wymienić kartę sim od ręki i bez opłaty. Nie udało się też wymienić kasy, ale celowo. Mama podrzuciła bowiem pomysł obopólnie korzystnej wymiany z lepszym kursem z Martyną i Karolem.

No i wesele wieczorem, w końcu Gosia w sukience. Pobawiliśmy się, potańczyliśmy, pogadaliśmy i koło 3 zmyliśmy się do domu. Dobrze, że tak wcześnie, bo równie wcześnie przyszedł Miłosz do pokoju wyciągnąć mnie na siatkę, zresztą skutecznie. Teraz nie dość, że siedzę zmęczony to jeszcze z obolałymi mięśniami. A później kolejne podróże, samoloty i o drugiej nad ranem byliśmy już u siebie. Dzień w pracy przesiedziałem ledwo nie zasypiając, na szczęście kawka trochę pomogła…

A już niedługo przyjeżdżają goście i już się cieszymy na te odwiedziny!

I może dzięki tym gościom, zupełnie inaczej wracało się tutaj z powrotem… 

W zasadzie nic się nie dzieje i wszystko po staremu. Szambo działa, żona niedobra, w pracy jak zwykle.

Jedyne godne odnotowania wydarzenie to odpalenie naszego pierwszego grilla. Nie obyło się bez problemów, zakupiony węgiel drzewny okazał się brykietem niemożliwym do odpalenia samym kartonem. Na szczęście szybka wizyta w sklepie zaowocowała gorącym grillem, pysznymi burgerami i świetną kukurydzą na deser.

Cały przyszły tydzień minie w oczekiwaniu na wylot do Polski, ale nie będzie bezczynny. We wtorek mam nadzieję naprawić zawiasy swojego laptopa, w środę odwiedza nas potencjalny przyszły pracownik Polak, w czwartek spotykamy się na śniadaniu deweloperskim. A do tego jak zwykle codziennie mam zamiar odwiedzać basen.