Category: Perypetie Mazurskie

Wujkowi się troszkę poprawiło. Dreny działają, leki też – już mniej żółty, uśmiechnięty. A i nam lżej, bo profesor podjął decyzję o operacji i wujek prawdopodobnie zostanie w szpitalu aż do niej, więc razem z mamą zapakowaliśmy się w sobotę do samochodu z całym bagażnikiem win i innych włoskich dobroci ruszyliśmy w trasę powrotną.

Trasa też podzielona na dwa dni – najpierw dłuższy odcinek do Polski gdzie przenocowaliśmy u rodzinki w Bielsku Białej, a później już wygodnie dwupasmówkami do domu z przystankiem w Ostrowi. No i nareszcie w domku przy żonie. Ciężko tak było bez niej…

W ciągu samego tygodnia działo się ogólnie niewiele. We wtorek do Włoch przelecieli przyjaciele wujka, na obchody kolejnej rocznicy święceń kapłańskich. Odprawili mszę, zjedli kolację przygotowaną przez mamę a następnego dnia w ramach odwdzięczenia się zaprosili nas na kolacje do restauracji.

W domu chyba też spokojnie. Gosia dawała radę z prowadzeniem samochodu i ciągnięciem wszystkich spraw domowo/mieszkaniowych, wszystko zdążyło porosnąć i trafiliśmy na lato lepsze niż było tam.

Już prawie w piątek się pakowałem do powrotu, ale niestety wujek wieczorem miał kryzys i zdecydowałem, że zostanę jeszcze tydzień. Bo niestety, nie jest z nim dobrze, typ guza który ma, jeśli nie zostanie zoperowany daje bardzo niewielkie szanse na wyleczenie. A czy będzie mógł być zoperowany? okaże się dopiero w przyszłym tygodniu.

Na szczęście po piątkowym kryzysie, leki zadziałały i wujek poczuł się znacznie lepiej. Na tyle, że znowu pojawiła się możliwość jego powrotu do domu, do czasu pełnej diagnozy. A ja już na pewno będę do domu wracał w następny weekend.

Sam tydzień mi i mamie minął dość nudno – ot praca, szpital, szpital, praca, koty. Starając się wypełnić zobowiązania i dla Londyna i Waszyngtona. Jakoś na szczęście udaje mi się żonglować na tyle, że w wczoraj korzystając ze słoneczka które nareszcie się pokazało pojechaliśmy na godzinkę nad morze. I pomimo dziwnych spojrzeń Włochów musiałem się oczywiście wykąpać.

A propos domu. Tam Gosia i tata dzielnie dają sobie radę. Gosia, po dłuuugiej przerwie sama jeździ samochodem i narzeka na parkowanie, a w międzyczasie zajmuje się domem i mieszkaniem. Odebrała klucze, załatwia parapety, płot w Liskach, sprzątanie i oporządzanie domostwa i tak dalej. Dumnym i chciałbym pomóc, a tu tylko jakieś niewielkie ewentualnie sugestie mogę dawać.

No i jestem we Włoszech po łącznie 20 godzinach jazdy. Niestety, ale w czwartek spadła na nas nieoczekiwana wiadomość, że wujek Tadek bardzo poważnie zachorował – prawdopodobnie rak wątroby. Leży teraz w szpitalu, a ja razem z mamą zapakowaliśmy się w sobotę rano do samochodu i ruszyliśmy go wspierać. Początkowo chcieliśmy nawet jechać bez przerwy, ale ostatecznie okazało się, że Donatella nie może spotkać się z nami rano, żeby przekazać klucze do mieszkania, dlatego przespaliśmy się po drodze.

Teraz tylko czekanie na ostateczne diagnozy i plany leczenia i wszyscy mamy nadzieję, że będzie dobrze…

Poza tym nic nowego chyba…

Ja tylko dodam, że w środę Psy przeszły zabiegi fryzjerskie i już nie mamy podwórkowych niedzwiadków

Ale i tak jest zajebiście. Bo jak inaczej określić to, że się wczoraj wybraliśmy do biblioteki plus na szybkie zakupy, a wyszło tak, że Gosia na ostatnią chwilę załapała się i wróciła z medalem za drugie miejsce w biegu jaćwieskim na półtora kilometra. A tak się zarzekała, że nie w formie i nie będzie biec. Mocno się wysiliła, ale radę dała. Szkoda, że bez pucharu, ale medal i dyplom też śliczne.

Biblioteka to kolejny powód do domu, bo po miesiącach męczenia jednej pozycji Gosia ją zmęczyła i w końcu mogła zmienić. I chyba zraziła się do autorki na tyle, że więcej jej czytać nie będzie.

Teść odwieziony do Białego – w poniedziałek się operował, a w środę sam już wrócił do domu. Dzielny.

We wtorek rano razem z geodetą potwierdziliśmy granice Lisek. No mamy pas szerokości dobrych 6 metrów do dalszego ogrodzenia. Fajnie tak jak więcej terenu się znajduje.

Pod koniec tygodnia dość nieoczekiwanie wyszło nam krótkie spotkanie z Czaplickimi, którzy też przyjechali wykańczać mieszkanie. Krótkie niestety, albowiem tego samego dnia w odwiedziny do Polski zjechał Robert z Londynu i trzeba było go odebrać i zaraz później posiedzieć z nim i resztą rodzinki przy kolejnym grillu. Chlodniejszym tym razem, bo zapowiada się, że w końcu coś u nas popada.

Reszta spraw dość standardowa. Dalej praca normalna i nadgodzinowa, dalej człowiek leń z kolanem tyje.