Author: kamil

Oj jaka mroźna i śnieżna zima się nam trafiła. Według prognozy tylko na 4 dni, ale ścisnęło na minus dwadzieścia pięć stopni w piątek. Prawie cały weekend spędziliśmy w łóżku pod kołdrą próbująć nie zmarznąć. Ciężko, bo zatoki mnie trochę pobolewają – wygląda na jakieś poprzeziębieniowe problemy.

Żeby je wyleczyć pojechaliśmy do Kuby saunować i planszówkować. Niesamowite wrażenie wyskoczyć z sauny 80 stopni i walnąć się w śnieg przy prawie -20. Gosia niestety musiała się obejść smakiem, bo w ciąży nie zalecana jest sauna. No i przy tej okazji powiedzieliśmy o ciąży Kubie, Patrycji i Ali.

Ze względu na zimę nawet w niedzielę nie bylismy na żadnych psowych szkoleniach, zbyt mroźno żeby rano łazić po polach i nikt nie nagrzałby “budy” do jakiejś sensownej temperatury na grzejnikach elektrycznych. Ale rodzice się mrozu nie bali i razem z Elą wzięli psy na standardowy spacer naokoło jeziorka. Odważni. My pod kołderką…

Ostatni tydzień, mroźniejsze dni i poważniejsze opady śniegu spowodowały, że na drogach zrobiły się takie sobie warunki. Gosia sama jeździła do Ełku i narzekała, że strasznie się ślizga na oponach, ja też przy okazji wypadu do weterynarza z Karmelem zauważyłem, że ciężko prowadzić. Początkowo chciałem to zwalić na zbyt mocny silnik i automatyczną skrzynię biegów – ale po przemyśleniu sprawy uznałem, że chyba niemożliwe, żeby było aż tak źle. No i usiadłem do opon… Okazało się, że chyba nam w październiku nie wymienili ich na zimowe tak jak powinni i cały czas jeździmy na letnich. Nic dziwnego, że się ślizgamy! W poniedziałek będę musiał to załatwić, bo nie będę puszczał żony na takie drogi na letnich oponach jak już wiem, że są letnie.

I przepowiedziałem, w zasadzie cały tydzień spędzony na kichaniu. I nawet od pracy nie odpocząłem, bo z domu to i z katarem można pracować. Tylko co to za praca…

Z Karmelem ciągle jeździmy do weta i leczymy zapalenie bakteryjne oka. Gupi psies, narobił paniki, bo inny pies narobił hałasu. A ciężko już go nosić.

W piątek mama kończyła 60 lat. Zrobiła sobie imprezkę urodzinową i się spili razem z Elą. W końcu skorzystali z wolnej chaty, bo razem z Gosią pojechaliśmy do Warszawy na pierwsze USG. I mamy już drugie zdjęcie, małej kropki, i pokazali Gosi jak bije serduszko.

Na noc zostaliśmy u Miłoszów, taki relaksacyjny pobyt, trochę pogadaliśmy, pograliśmy, nic wielkiego. Do domu w sobotę, zahaczając o Makro.

Nawet w niedzielę nie da się wyspać, kiedy trzeba z psem jechać na szkoło/zabawę. Tym razem przebieżka po polach z 3 innymi psami. Fajnie, ale po spacerze we trójkę padliśmy do dalszego spania…

Chciałem napisać, że po świętach, ale ostatnia niedziela już była po. Teraz już tylko Sylwester, który spędziliśmy w ciszy i spokoju ledwo docierając do północy. Nawet nie wyszliśmy na zewnątrz popatrzyć na fajerwerki. Mogło to też być delikatnie spowodowane obostrzeniami które nasz kochany rząd wprowadził w ramach walki z koronawirusem…

Dzień Sylwestrowy spędziliśmy na przerzucaniu ton piachu do środka rozbudowy w ramach wyrównywania poziomów pod posadzki. Ale czuję, że chyba się mi to odbije na zdrowiu bo mnie już teraz coś gardło pobolewa.

Na Nowy rok zabraliśmy się wszyscy razem z psami i poszliśmy na bardzo długi spacer. Psy się wybiegały, my też. Odpuściliśmy przerzucanie piachu, bo skoro mówią, że cały rok będzie jak pierwszy dzień roku to nie chcieliśmy cały rok robić…

Wczoraj po dwutygodniowym (chyba?) pobycie – do domu wrócili Miłosz z Olą. Trochę spokojniej i ciszej się zrobiło, ale jakoś bardzo nie możemy narzekać na ich świąteczną wizytę. A dzisiaj się wykończyliśmy, trafiła nam się rezerwacja Sylwestrowa… na początku się cieszyliśmy, ale ilość sprzątania i strat odrobinę nas przygasiła. Jakieś ełckie młodziaki zrobiły sobie imprezę, jak się napili to zaczęli wariować. Więc mamy teraz zbity klosz w lampie, wgięte drzwi do lodówki, wypaloną dziurę w narzucie na łóżko, zaginioną poszewkę na kołdrę, zbite jakieś szkło i już za nami generalne sprzątanie mieszkania. Gdyby nie to, że przedłużyli trochę pobyt, to by się nam ten Sylwester w ogóle nie opłacał – następnym razem damy minimalny pobyt 5 nocy, żebyśmy wiedzieli za co tak sprzątamy.

Krew potwierdza! Sprawiliśmy sobie z Gosią wcześniejszy prezent na święta. Nie mamy pojęcia jak liczyć w którym tygodniu ciąży jesteśmy, dowiemy się i potwierdzimy stuprocentowo na wizycie w klinice w pierwszym tygodniu nowego roku. Powolutku się cieszymy, ale chyba dalej do nas nie dochodzi. Pewnie dojdzie za jakiś czas, jak brzuch Gosi się będzie robił coraz większy. Zaczynami mówić znajomym i rodzinie, ale na razie trzymamy to w kręgu tych którzy wiedzieli o naszych staraniach. Pozostali dowiedzą się trochę później.

Niestety, mimo swojego dość ostrożnego stanu Połowianiuk nie chciał przedłużyć Gosi zwolnienia aż do świąt, więc 3 dni musiała pochodzić. Rozbestwił się nad doktor na swoje ostatnie dni – bo podobno odchodzi na emeryturę od nowego roku. Ciekawe, czy znajdą nowego lekarza, czy cała gmina będzie musiała jeździć do Wydmin, albo Ełku do najbliższego lekarza rodzinnego…

Przedświąteczne porządki i gotowania zakończyły się dość wczesną Wigilijną porą ze względu na konieczność wizyty Miłoszów na SORZE z powodu utrzymującej się od kilku dni wysokiej temperatury u Młodego.

Zasiedliśmy nad standardowym zestawem dań (wliczając w to 148 pierogów), wręczyliśmy prezenty (najwięcej oczywiście otrzymał Leon) i zaczęliśmy lenienie się. Święta spędzone przed serialem For all Mankind, drinkami, kartowymi Escape Roomami i spacerami z psami. Dzisiaj jeszcze tylko dodatkowo odwiedziliśmy Martynę z Karolem.