Author: kamil

W poniedziałek po niewielkiej obsuwie kilkudniowej zawitali do nas panowie od montażu bramy garażowej i załatwili wszystko w tempie ekspresowym. Przyjechali rano, a już koło 14 ich nie było. Za to brama była. Ładna i jaka cicha.

Dobrze pamiętałem, że jakiś czas temu pisałem już o pierwszych kroczkach Marysi – ale jak się okazuje to nie były prawdziwe pierwsze kroczki. Dopier teraz w tym tygodniu mała sama z siebie podniosła się z ziemi na nóżki i poszła kilka kroków naprzód. Aczkolwiek w dalszym ciągu bardzo niepewnie, a ciągle szuka ręki do trzymania się.

Cały tydzień bez mamy, w Ostrowi wujek Mirek stracił przytomność, uderzył się w głowę i trafił do szpitala. Wszystko już ok, chociaż dalej chyba nie wiedzą do końca co się stało. Mama pojechała, żeby wspomóc ciocię i trochę ją odciążyć przy opiece nad babcią.

W piątek Gosia korzystając w niewielkiego okienka zdrowotności dziecięcej pojechała odwiedzić Martynę. I się okazało, że całe przedszkole się tam zrobiło, bo dodatkowo tego samego dnia w odwiedziny pojawiła się siostra Martyny z synem. Może nawet nie przedszkole a cyrk.

Niebywałe są te kalendarze szpitalne. Jak człowiek jest na miejscu i próbuje zarejestrować córkę na kolejny rok na kontrolę oczu to się nie da – bo nie ma jeszcze kalendarza na kolejny rok i trzeba dzwonić w styczniu. A jak się zadzwoni w styczniu, to zapisują – ale już na następny rok! I tym sposobem Marysia na kontrolę oczu jest zapisana na 2024… Dobrze, że nie na rano.

Poprzedni weekend, pierwszy po chorobie i wszyscy się ruszyliśmy z domu. Mama pojechała do Ełku zobaczyć malutką Laurę, Gosia zapakowałą się w samochód pierwszą imprezę urodziną chrześnicy Mai, a my z tatą w saunie zrobiliśmy sufit. I jako jedyni trochę jeszcze przeceniliśmy siły na zamiary, bo się okazało że mimo braku choroby jeszcze do pełni sił nie wróciliśmy. Ale daliśmy radę! Może to dobrze, że w poprzedni piątek siatkówki nie było…

Ale za to była w tym tygodni, gdzie już w pełni sił wróciliśmy do chociaż jednej aktywności sportowej tygodniowo! I to w pełnych składach – chyba postanowienia noworoczne na razie wszystkich trzymają.

Gosia po wielu telefonach i tygodniach w końcu ściągnęła na podwórko wiertaczy gwarancyjnych. Od środy kopali, w piątek wpuścili sondę i już w sobotę podłączyliśmy ją pod pompę. Wszystko działa! Teraz została kwestia pieniężna, ale jak już wykopane to na spokojnie można o tym rozmawiać. I niezależnie od tego co w końcu wyjdzie na pewno będzie taniej niż kopanie odwiertu przez nowych wiertaczy w pełnej cenie – więc opiliśmy sukces.

Opiliśmy też sukcesy mamy, która po kilku tygodniach dzielnego ćwiczenia w śpiewaniu w piątek wieczorem zaprezentowała się na recitalu grupowym. I podobno bardzo ładnie im to wyszło, niestety razem z tatą się siatkówkowaliśmy, a Marysia mogłaby nie pozwolić Gosi docenić śpiewania (albo sama zacząć śpiewać głośniej). Ocenę opieramy więc tylko na przekazach ustnych.

W weekend oprócz standardowej pracy okołobudowlanej przeżyliśmy kolejny już dzień babci i dziadka. Marysia wręczyła komplet personalizowanych ręczników – wygląda, że postawiła na praktyczność. No i w końcu wszyscy wybraliśmy się na proszony obiad do Ełku nacieszyć oczy najnowszą Szewczykową.

Niestety pełny komplet choróbsk różnych się do nas przypałętał. Ledwo zdążyliśmy wyleczyć RSV na tyle, żeby święta jakoś przeżyć, to zaraz po świętach z podejrzeniem zapalenia płuc wzięli do szpitala Marysię (no i Gosię z automatu też). Nie byłoby bardzo źle, ale z powodu warunków Gosia już po 3 dniach przestawała dawać radę – na szczęście wyniki małej się poprawiły i puścili je do domu. Ale w ciągu tych trzech dni zdążył nam Nowy Rok się zjawić…

A do tego ledwo dziewczyny wróciły do domu to jeszcze tego samego wieczora gorączka rozłożyła obydwie, następnego dnia dopadła i mnie… Po szybkim teście wyszła grypa, na którą dzień do dniu zachorowaliśmy wszyscy. I tak nam minął pierwszy tydzień roku, gorączka, kaszel, katar i ogólnie zdychanie…

I niestety apropo zdychania, w drugi dzień świąt stracilismy Bezę. Psies się już niestety mocno posunął w latach i po dniu kręcenia się, wziął i zakręcił w siatkę na boisku… I trzeba było pochować… Został się nam teraz jeden Karmel, ale na razie nie planujemy kolejnego psiska.

Na szczęście parę dni później już szczęśliwsza wiadomość – Laura przeczekała grzecznie do Nowego roku i urodziła się 7 stycznia w sobotę. Jeszcze jej nie widzieliśmy, ale po wyzdrowieniu na pewno odwiedzimy całą ełcką czwórkę.

Po kilku tygodniach od pierwszych kroków przy podparciach nadszedł czas na pierwsze kroczki samemu. Na razie mocno niepewnie i bardzo mocno strachliwie, ale w porywach 4 małe kroczki do mamusi udało się zrobić. Teraz czekamy na więcej.

W zeszły poniedziałek zacząłem kilka dni “urlopu” – a raczej bardziej wykorzystywania wolnego które mi zostało z całego roku. I od razu Gosia zagospodarowała mi dzień na wyprawę do Ostrowi i Warszawy, odwiedzić rodzinkę i załatwić jakieś zakupy w Ikei.

Od środy Marysia chora. Wygląda na to, że złapała wirusa od Leona, bo odwiedziliśmy Miłoszów w poprzedni weekend. Tak chora, że skończyło się pierwszym antybiotykiem i tak zaraźliwe, że w zasadzie wszyscy się rozłożyliśmy. Przygotowania do świąt były mocno utrudnione, Gosia niestety znowu nie mogła nic pomóc u taty – w zeszłym roku z powodu kwarantanny, a teraz choroby Marysi.

My też trochę rozłożeni, ale nie na tyle, żeby nie ulepić 130 sztuk pierogów, razem z masą innego jedzenia. A same Święta minęły jak zwykle zbyt szybko i w ograniczonym gronie – bo z powodu choroby nie dojechali do nas też Przemki.